CANDY bij Don en Daisy

Tis toch ook wat hè? Vorig postje was ik al aan zonneschijn toe. Toen werd het ineens Lente en nu...nu is het weer winter. Maar gelukkig hebben ze het bij Don en Daisy begrepen en geven ze o.a. de zomer achtergrondstempeltjes zomaar weg. Je hoeft er haast niks voor te doen: het blog volgen, op je eigen blog deze foto



en deze link plaatsen: Don en Daisy blog.

En een reactie op het Don en Daisy blog te zetten.

Heb gisteren bij de open dag van Doe@ding de lente achtergrondjes meegenomen (NIET lezen jij Marijke!). Ze zijn zoooo mooi getekend (net als de Don en Daisy's natuurlijk.

En nu vingers gekruist houden tot de 15e. Lastig typen hoor, dus klaar met dit postje!

Desperate for some sunshine!

Yep, that's what I am. So to oblige in a way I can control, I opted for some sunshine in the form of a layout. These pics have been waiting on my harddrive patiently. They were taken at the end of the summer of 2010, when my little boy was one and a half year old. He just completed his first week of school now. His big nephew you see in these pictures is almost ready to say Kintergarden goodbye! And that lovely baby boy, our small nephew, just turned three! My, time goes by so fast! I have the feeling I can't keep up.

Anyway. For these special pictures I found some special papers by crate paper, some time ago again ;-) But now it all just came together when I saw the contest over at pagemaps. The sponsor is Pebbles with those stunning paper line called Family ties. Sunshine in paper form, let me tell you! I checked their site for the complete line and fell in love. It's up for grabs at pagemaps, so now all I have to do is keep my fingers crossed. Makes typing this post quite challenging too ;-)

Ja, ik heb echt zon nodig. Leuk dat er weer sneeuw lag vanochtend (NOT). Om mezelf een beetje moed te geven, heb ik maar een zonnige LO gemaakt. De foto's dateren uit 2010, aan het eind van de prachtige zomer. Lars is hier anderhalf, moeilijk te geloven dattie nu net zijn eerste week op school heeft gehad! Niek, de grote jongen op de foto, is nu al bijna klaar met de kleuterschool en zijn kleine broertje, het babytje op deze kiekjes, is net drie geworden! Ik heb het idee dat de tijd zo snel gaat, dat ik het niet meer bij kan houden.

Maar goed, de foto's zaten al een tijdje in de wachtkamer, net als het papier van Crate Paper. Toe ik de wedstrijd op pagemaps zag, moest het er toch echt eens van komen. Je kunt de lijn Family ties van Pebbles winnen. Daar wordt je ook vrolijk van! Heel zomers fleurig papier. Nu is het nog even mijn vingers gekruisd houden voor de uitslag. Wel lastig typen hoor...

Hieperdepiep...

HOERA!

Er is er één jarig hoera hoera, dat kun je wel zien dat is:

Vandaag is onze Larsman al vier geworden! Spanning alom, maar dat arme kind is hartstikke ziek. Aggus. Zijn feessie is zondag, dus we hopen op een flinke dosis beterschap.

Vier jaar geleden was het ook al zo koud, maar vooral heel nat en somber. Hopelijk wordt het vandaag zo'n mooie stralende winterdag. Van harte gefeliciteerd mijn lieve, kleine man!

Ze loopt!

Ons meisje loopt! Echt waar. Eindelijk. Ze kan al heel lang heel goed staan. Los. Het is een vaak gezien filmpje dat ze voor ons afspeelt: voeten bij elkaar, handen ervoor op de grond, kont omhoog en met gespreide armen richt ze zich dan op. Dit probeerde ze overal. Op de grond, maar al gauw ook in de bank, in haar eetstoeltje (niet handig) en in d’r bedje. En ze werd er steeds beter in. Stond heel stevig. Maar ik roep al zeker drie weken dat “het nu elk moment kan gebeuren”. Ze kijkt je aan als ze staat en je ziet haar denken, zal ik? Maar steeds gaat ze dan -zeer beheerst- toch door haar knietjes, om al kruipend of kontschuivend haar weg te vinden. Tot gisteren. Toen stond ze weer en net iets te ver van de tafel om hem te pakken en als loopsteuntje te gebruiken. William zat op de bank en zag haar kijken, ik stond vlak achter haar en zag de twijfel in haar houding. Ik ging vlug een flinke stap opzij en begon haar enorm enthousiast aan te moedigen. En wat denk je? Twee stapjes! Heel voorzichtig, maar ik zag ze echt. En William had ze op de foto! Ik begon toch een beetje te twijfelen, maar ze genoot van alle aandacht. Inmiddels was ook haar broer helemaal gefocust op haar aan het letten. En William zette de camera over op filmen. En wat denk je? Ze deed het gewoon nog een keer! En dus kon ik op het filmpje terug zien dat het geen “wishfull seeing” was. Ze loopt.

Naar verluid deed ze later die dag ook wat stapjes op het verjaarsfeestje van Romy, een zwemvriendinnetje van Lars. Ik heb ze niet gezien. Toen ik vanmiddag verslag deed aan mijn schoonmoeder van het evenement, kreeg ik het te horen van die stapjes. Ik zat te klagen dat ze het bij die vier stapjes had gelaten. Ik ben niet van de meest geduldige soort. En wat denk je? Vlak voor het avondeten stond ze in de keuken. William stond in de kamer zo’n twee meter bij haar vandaan.” Kom maar,” zei ‘ie en ging door zijn knieën. Meestal volgt ze zo’n voorbeeld dan, dus ik riep gauw dattie moest gaan staan. En ze ging ook weer omhoog. En liep naar pappa! Zestien stappen, yes sir! Lars was inmiddels naast zijn vader gaan staan om met een enorm trots koppie zijn zus te bewonderen. Hij ving haar op en gaf haar een dikke knuffel. Wat een moment! Ik stond met tranen in mijn ogen. Watje, dat wordt je van kinderen. Gelukkig heeft Lars mijn manier geërfd om met emoties om te gaan: humor. Hij riep na zijn knuffel met zijn zusje dan ook vrolijk: “En nu leren springen”. Rustig aan jongen, alles op zijn tijd hè. Dit was al een hele sprong vooruit hoor. ♥

Hiep, hiep hoera voor Heleentje!

Die is vandaag dus jarig. Ik had nog wat spulletjes verzameld her en der voor haar, dus die heb ik gisteren allemaal in een doosje gekieperd en stevig dichtgeplakt en wel bij de Bruna afgegeven voor verdere bezorging. Daar moest natuurlijk wel iets bij, want ik had geen tijd om alles nog even feestelijk in te pakken (sorry Heleen). Dit is dus het kaartje dat de boel moest opvrolijken:

Een kloosupje van het kleurwerk (met distressjes):

En een kloosupje van het snijwerk:

Heleen was mee naar de Silhouettedag van Creabest geweest, waar ze toen echt helemaal haar ogen uit keek. Ik wou dat ik rijk was, dan had ze nu een Silhouette thuisbezorgd gekregen. Maar helaas, dat zat er net niet in dit jaar...Als schrale troost dus maar wat rozen en blaadjes om zich aan te vergapen ;-) Verder zat er het Kadoosjes magazine bij (compleet met afdrukken van de patroontjes) en wat mooie papiertjes die we op de Artspecially hadden gescoord). Ik heb via de sms begrepen dat alles is aangekomen, dus ik ben ook weer blij. Ik zit nu heel braaf op de bank haar verjaardag te vieren met vier party-sticks (soort augurkjes), want ik ben maar weer eens begonnen aan het wegwerken van die halve persoon die ik teveel meesleep momenteel. Ennu nog eens kijken naar de tekst op het kaartje...Zwanger zijn heeft ook zo zijn voordelen, vind je niet. Hoeffie lekker niet op je lijn te letten, want hoe dikker hoe liever dan.

Candy in de herkansing

Schrijven vind ik best leuk, maar lezen is al jaren niet echt mijn hobby meer. Dat bleek maar weer met die candy van stiftjes van Nicole. Blijk je het kaartje naar Nicole op te moeten sturen! Ja, daar heeft mijn schoonzussie toch niks aan? Die was jarig en die heeft iets met eendjes, dus pech voor Nicole. Om het goed te maken, heb ik maar een ander kaartje gemaakt voor Nicole:

De Cameo heeft er weer flink op moeten zweten, want het groene randje heeftie gesneden, het achtergrondvierkantje met al die rondjes rond de rand ook en het tekstwolkje heb ik ook met de Cameao gedaan. Kon ik mooi de pennen die ik bij het apparaaat besteld had eens uitproberen. Ze werken echt heel makkelijk! Het zijn een soort gelpennen, maar ze geven wel echt een heel mooi gelijkmatige lijn. Het indiaantje is een afdrukje van een Nellie Snellen stempel van mijn moeder. Die laatste heeft ook zitten zwoegen op dat schattige gehaakte blommetje in de takkebossen (die ze ook voor me gestanst heeft met een nieuwe Marianne Design stans)

En nu maar hopen dat Nicole hem ook kan waarderen, want dan kunnen mijn moeder en ik mooi weer heel wat gezellige uurtjes samen gaan zitten kleuren. Net als vroeger ;-)

Joepie, ik sta in de top 3 ;-)

Weet je nog dat Kerst vroeg viel dit jaar? Het kaartje waarmee ik het wilde vieren staat in de top 3 van de CCWS (dit zou dan de tiepvriendelijke uitvoering van Christmas Challenges with sketches zijn) Dus nu mag ik dit plaatje op mijn blog zetten:

Leutig toch? Er staat alweer een nieuwe schets klaar, eens kijken of ik de komende twee weken weer ergens een gaatje heb. Er zijn er net drie (!) gedicht door onze tandarts, maar iedereen die me kent weet dat we er zo weer een bij gesnoept hebben ;-)